Nim znalezisko wylądowało bezpiecznie w sakiewce, Xaleandre przyjrzała mu się pod kątem ewentualnego zastosowania w jubilerstwie. Pomijając osobliwy charakter takiego elementu biżuterii, niemal natychmiast doszła do przekonania, że wystarczył kawałek cienkiego a solidnego rzemyka i umiejętny oplot, by z figurynki zrobić wisior.
Zawierzając zmysłom Zerrikanka bez wahania ruszyła w kierunku wzniesienia. Wydeptując ślad w miękkim runie, przemknęła między poskręcanymi drzewami i susem wskoczyła na garb, z którego roztoczył się przed nią widok na plażę. Z wysokości mogła dostrzec, że morze nieznacznie wdarło się w tę część lądu, formując miniaturową zatokę.
W dole, w płytkiej, przejrzystej wodzie brodziła pochylona Gia, zwrócona twarzą w kierunku Xaleandre, lecz ze wzrokiem wbitym w piasek i nadmorskie chaszcze. Osłaniając oczy dłonią od słońca, rozglądała się nerwowo, najprawdopodobniej nawołując zaginione zwierzę, lecz Qalamina nie była tego pewna. Wiatr wiał od strony lądu, zabierając ze sobą słowa i rzucając je morzu na pożarcie.
Nagle fantomowe pianie wezbrało gwałtownie, po czym pękło i znikło niby bańka mydlana. W tej samej chwili malarka zastygła w pół kroku i uniosła powoli głowę. Krzyk, jaki z siebie wydała był tak przeraźliwy, że pewnikiem słyszeli go aż w Novigradzie.
Xaleandre zobaczyła, jak Gia wycofuje się w panice, potyka o kamień i upada. Jak brnie w płytkiej wodzie rakiem, próbując namacać wokół siebie cokolwiek, czym mogłaby się obronić przed idącą ku niej oślizgłą, sinokoperkową pokraką o długich, szponiastych łapach i przygarbionym grzbiecie ozdobionym płetwą. Jak wreszcie znajduje kawałki zbutwiałego drewna i kamienie, i jak ciska nimi w stwora, po którym rzeczone pociski spływają niby woda po kaczce.