![Obrazek](https://i.imgur.com/MWQSGBv.png)
Kilka mil na wschód od Blaviken znajduje się stara, sięgająca aż do rzeczki Rinty, znana wszystkim okolicznym mieszkańcom, knieja. Najłatwiejsze podejście znajduje się od strony miasta, z początku las nie jest tak gęsty, przez co odważniejsi, lub tacy, którym życie nielube, przychodzą nazbierać jagód czy grzybów. Z każdym krokiem w głąb, knieja staje się bardziej zdradliwa, pełna wysokich drzew o rozłożystych konarach, rosnących jedno przy drugim. Promienie słońca zdają się nigdy nie przenikać ich koron, a mimo to rosną tam bujne trawy, których zieleń, zwłaszcza nocną porą jawi się nienaturalną. Z biegiem lat narodziło się mnóstwo legend dotyczących lasu, wypowiadanych i wymienianych raczej szeptem czy półgębkiem pomiędzy miejscowymi. Jedni zaklinają się, że słyszeli nieludzkie wycie jako żywo pochodzące od jakiegoś upiora czy innej mary, drudzy, że donośny płacz dziecka, a nawet widzieli ślady małych stóp prowadzące w głąb lasu. Najstarsi wspominają opowieści pradziadów, starą historię o oddziale żołdaków, którzy zdecydowali się rozbić obóz między niewysokimi podówczas drzewami. W nocy słyszano dobiegające z głuszy wrzaski, zaś nad ranem odnaleziono po nich tylko rozerwane szczątki i kilka skrwawionych szyszaków. Z całego oddziału przeżyło ledwie trzech, jednak każdy bezpowrotnie postradał zmysły, niezdolny zdać składnej relacji z wydarzeń minionej nocy. Historia kończy się źle, a jej morał jest czytelny dla każdego, komu widzi się dożyć starości. Czy w istocie jest jednak prawdziwą, czy też może okoliczni mieszkańcy chcą zniechęcić podróżnych do skracania drogi przez las? Komu starczy odwagi, ten będzie mógł przekonać się sam.