—
Vien aen Zoran? Ess bloede tedd — spierzchnięte wargi nieznajomego — bo był to mężczyzna, poruszyły się, odsłaniając pokruszone przednie zęby. On sam, ignorując przeprosiny i wyjaśnienia Morgany — zerwał się z podłogi, zrzucając na nią sztywne, okrywające go szmaty.
Bosy i goły do pasa, w samych obcisłych sznurowanych spodniach, minął inwigilatorkę, ciągnąc za sobą smród kleistego, febrycznego potu.
Osobnik był wysoki i przeraźliwie chudy. Kiedy wstał, czubek jego skołtunionej głowy sięgał dalej niż w pół drogi do dziurawego sufitu, jak miało to miejsce w przypadku Morgany. Sięgałby wyżej, gdyby nie odruchowo zgrabione plecy i przygięty kark.
Ciało nieznajomego było też całkiem bezwłose, naznaczone pojedynczymi bladymi pręgami oraz wyblakłymi tatuażami, w których rozpoznała wyłącznie przebity sztyletem kwiat na lewej. Pozostałe, zbyt drobne i wyblakłe, umknęły jej w półmroku i prowadzącym go do piecyka mgnieniu. Obcy klęknął przy nim, pokraczny i przygięty, tak, że gdyby chciała, mogła policzyć mu wszystkie kręgi przebijające się przez grzbiet.
Pomimo zaduchu, trząsł się na całym ciele, a ręce latały mu tak, że kilka ładnych prób i towarzyszących niepowodzeniom warknięć kosztowało go otwarcie metalowych drzwiczek od nieczynnego paleniska.
—
Praed — odwrócił się nagle i znalazł tuż przy niej, wciskając w dłonie coś brzęczącego i zalatującego popiołem. Mały, pękaty mieszek przewiązany sznurkiem. —
Canto fuenn. Que voerle, beanna? Praed en va a' erban, veloe!
Stał przed nią, zgarbiony, ze zwisającymi po bokach rękami, w kompletnej, jeśli nie liczyć skrzypienia spowodowanego kiwaniem się drugiej kupy szmat w tle, ciszy, wpatrując się w nią swoimi wąskimi i przekrwionymi oczami. Z każdą chwilą coraz bardziej. Jak gdyby miał zamiar ją oskórować ją tymi swoimi pokrzywionymi palcami, powoli zwijającymi się w kułaki.
► Pokaż Spoiler
Morgana otrzymuje
skórzany mieszek od nieznajomego.